 |
Jak to jest, że mnóstwo z pozoru błahych i przyziemnych problemów na kolei wydaje się być nierozwiązywalnych? Przytoczę dwa przykłady.
Papier toaletowy w toaletach wagonowych. Bardzo często zaczyna go brakować. Nic dziwnego, skoro na trasę ze Szczecina do Przemyśla daje się zwykłą rolkę, a po drodze nikt nie wstawia nowej. W efekcie papier w stronę Przemyśla kończy się gdzieś za Wrocławiem, a w drugą stronę przed Trzebinią. Ręczniki papierowe, które go zastępują, kończą się równolegle lub krótko po skończeniu papieru toaletowego. Pozostają więc własne chusteczki higieniczne, ale z kolei nie są przystosowane do toalety z zamkniętym obiegiem i mogą spowodować jego zapchanie.
Tymczasem właściwy podajnik na papier toaletowy, na dużą rolkę która wystarczyłaby spokojnie na całą podróż, jest nieuzupełniany.
Śmietniki w toaletach wagonowych. Nie wiem, czy takie trudne, by je prawidłowo zaprojektować? Wrzuca się większego śmiecia i worek wpada do środka. Próbowałem pewnego razu za każdym wrzucaniem podtrzymywać ten worek, ale w końcu i tak wpadał do środka. Kolejne śmiecie lądują zależnie od przypadku, albo we worku, albo poza nim. Widziałem raz worek wywleczony i zahaczony o całą obudowę. Ale i to nie zdało egzaminu, bo dostępna była tylko ok. połowa jego pojemności i po jej zapełnieniu i tak wpadł do środka.
Kiedyś stereotypem była opadająca deska klozetowa. Okazuje się, że coś w tym było, bo takie podstawowe sprawy w dalszym ciągu są nierozwiązywalne. Co tu więc mówić o jakichś bardziej skomplikowanych sprawach, skoro kolej nie jest w stanie zapewnić na całą trasę papieru toaletowego.
To takie moje luźne przemyślenia.
|
